118 . كسى كه جامهء شرم پوشد عيبش بر مردم پوشيده ماند . « 67 » 119 . بهترين ادبها آن است كه آدمى به ادب خود بر ديگران فخر نفروشد ، و بر كسى كه با او برنتابد قدرت‌نمايى نكند ، و چون به طلب علم برخاست در آن سستى روا ندارد . « 68 » 120 . سه دسته از مردمند كه در غربت خود را تنها نيابند و مردمان آنان را در همه جا گرامى دارند : مرد دلير به هر كجا كه رود ، زيرا مردمان به دليرى و بىباكى او نيازمندند ، و دانشمند در هر جا كه باشد ، زيرا مردم به دانش و خرد او نياز دارند ، و كسى كه نيكوسخن و خوش‌بيان باشد ، زيرا سخن نيكو و زبان ملايم پروانهء گذر او است . پس اگر در سرشت خويش از پردلى و دليرى برخوردار نيستيد بارى از كسب دانش و خواندن كتاب غافل مباشيد ؛ زيرا در كتابها علم و ادبى است كه پيشينيان آن را به بند درآورده‌اند و آنها بر خرد شما بيفزايند . « 69 » 121 . خويشتن‌دارى را وسيله‌اى قرار دهيد كه با آن سفيهان را از خود دور نگاه داريد . « 70 »

--> - ديده نمىشود . يله كردن دعوى حاسدان را از حسد باز دارد . گفتار نيكو مردم را به حاجت رساند . خاموشى مردم را دوست گرداند اندر دلها . مردم از شنيدن فايده بيش از يابد كه از گفتن . ( 67 ) . هركس شرم را لباس كند عيب خويش از مردمان بپوشد . ( 68 ) . نيكوترين فرهنگها فخر ناكردن است به فرهنگ خويش . ( 69 ) . سه گونه مردم ضايع نماند : خداوند فرهنگ ، و خداوند شجاعت و خداوند فصاحت . . . سازگارى . ( 70 ) . حلم را سلاح كن بر بىخرد . . . اسير كن . حاسد و سفيه را فرومايه كن به خوار داشتن . ( پايان نكته‌هاى كتاب جاودان خرد - در خردنامه )